Mensen begrijpen, dat is waar ik van kinds af door gedreven word. Die aangeboren nieuwsgierigheid naar wat mensen beweegt, wat ze zeggen én wat ze niet zeggen, heeft me gevormd tot wie ik ben: empathisch, sensitief, onderzoekend maar ook direct en analytisch. Iemand die verder kijkt dan de oppervlakte en zonder oordeel een veilige ruimte weet te creëren.

Die kwaliteiten nam ik mee het werkveld in, eerst in de jeugdzorg, later in het HBO onderwijs. In de jeugdzorg leerde ik wat het betekent om dagelijks naast mensen te staan in kwetsbare situaties en hoe essentieel het is om als professional te vertragen. In het HBO onderwijs ontdekte ik hoe waardevol het is om studenten te helpen concretiseren wat er op het moment van geraaktheid gebeurt, om zo bewuster te worden van de eigen patronen, waarden en drijfveren die het professioneel handelen beïnvloeden.

Mijn eigen keerpunt kwam toen ik zelf thuis kwam te zitten. Spanning en angst dwongen me een eerlijke vraag te stellen: wat wil ik eigenlijk en wat is gezond voor mij? Lichaamsgericht werken was daarin een keerpunt, alleen praten bracht me niet waar ik wilde zijn. Onder de waterlijn gebeurde zoveel meer en juist daar lag de sleutel. Die ervaring maakt dat ik niet alleen vanuit kennis werk, maar vanuit herkenning als getuige én gids van jouw proces.

Ik geloof dat je nooit uitgeleerd bent. Een goede begeleider blijft zelf ook in ontwikkeling. Dat vertaalt zich in mijn LVSC-registratie én in mijn voortdurende deelname aan intervisie, supervisie en opleidingen, niet als verplichting, maar als overtuiging dat het essentieel is.

Mijn werkwijze is ervarings- en systeemgericht. In individuele begeleiding werk ik met lichaamsgewaarwording, ademwerk en systemische werkvormen. In groepsbegeleiding bij intervisie en moreel beraad, begeleid ik het groepsproces met een scherp oog voor wat er zichtbaar én onzichtbaar speelt, zoek de diepgang op en breng het vraagstuk naar de kern.